دورکاری ماندگار شده، اما بسیاری از سازمانها هنوز با همان مدل قدیمی VPN به آن نگاه میکنند: یک تونل، و بعد دسترسی آزاد به کل شبکه.
مشکل همینجاست: وقتی یک دستگاه آلوده وارد تونل شود، به همهچیز میرسد. مدل «اعتماد صفر» (Zero Trust) این فرض را برعکس میکند — هیچ دستگاه و کاربری بهصورت پیشفرض قابل اعتماد نیست.
در عمل یعنی: احراز هویت چندمرحلهای، بررسی سلامت دستگاه قبل از اتصال، و دسترسی فقط به همان سرویسی که کاربر لازم دارد — نه کل شبکه.
مهاجرت به اعتماد صفر یکشبه نیست، اما میتوان مرحلهای شروع کرد: اول سرویسهای حساس، بعد بقیه. نتیجه، سطح حملهای است که به شکل چشمگیری کوچکتر شده.